Bu sitede 6 ay önce gibi yazmışım en son kendimle ilgili. İlk yılda verdiğim 45 kilo sonrası ,2. yılım 2 kilo ver 2 kilo al ile geçti. 115 kiloyu aşağı yukarı sabitleyerek. Bazen 118 oldum bazen 114 ama dahası gelmedi 1 yıl boyunca. Bu arada defalarca dolum azaltma yaşadım,yeniden dolumlarla. bir daha hiç ilk dolumdaki 4,5cc ye ulaşılmadı .3-3,5-4cc ama kilo verişi olmadı. Ve bir süre sonra yeniden reflü ,su bile geçmemesi ve yeniden azaltmayla geçti son yıl,onca özene,bilinçli davranmaya çalışmaya,takibe,boşvermemeye rağmen elimden bir şey gelemedi.
En son dolum azaltmayı Ağustosta yaşadım,öncesinde su bile geçmeyen, kelepçeli olalı beri sadece 3-4 kereyi bile bulmayan kusmalar bu son dönemde oldu.2 yudum iç ve kus.Aksilik doktorum senelik izindeydi .Son 2-3 gün kabustu.Sonunda serum takılmak zorunda kaldı sıvısız kalmayayım diye. Dolum 2ccye azaltıldı ve ben hızla 2 ayda 8 kilo gibi aldım ve 124-125leri gördüm,kafayı yedim. Çünkü daha önce 2 defa 24 er kilo vermiş ve farketmeden almıştım.Bu defa göze alamazdım verdiğim 45 kilo göz göre göre eriyordu ve sonunda kelepçeyle daha fazla başarılı olamayacağımı kabul edip bypass ameliyatı olmaya karar verdim.
Kaç gündür yazacağım,az sonra az sonra demekten reklamlara giren diziler gibi oldum. İstedim ki başlayınca yazıp bitireyim ama baktım olmayacak,haydi başlıyorum.
21 Ekim diye planlanan ameliyat günü ertelenince önce hayal kırıklığı yaşadım ama 25 Ekim Pazartesi günü sabah Maslak Acıbadem Hastanesine gidişle başladı yolculuk. Odaya giriş yaptık,doktorumla konuştum ve tahliller başladı. Solunum testi,bazı kan tahlilleri ,kalp grafisi derken peşpeşe beni alıp gittiler bir yerlere
Derken saat 3'te en zarif halimle mavi desenli önlüğü kuşandım,popo tabii ki biraz
açık. Yattım yatağa ,alıp götürdüler beni. Gitmeden bir ilaç ve rahatlama ,uyku hali.Zaten son gün gergin değildim nedense. Aşağıya indirdiler ,bir büyük odada ,bölümlerde başka hastalarla beklemeye başladım.Ne kadar geçti bilmiyorum,arada dalmaktan. Sonra ameliyathaneye götürdüler ,hadi bakalım dedim hikaye başlıyor. Tam kendimi hazırlamışım sayı sayacağım, bir iğne yapıldı. Herhalde anladılar ki bu kadın sayı sayabilir denemeye gerek yok dediler,hiiiç sayı falan saydırmadan yolculadılar beni .
Güya ben ameliyathanede arkadaşların bahsettiği mavi önlüklü şirinbaba modunda doktorları görecektim falan ,nerdeeeee.
Gözümü açtığımda yine yatağımdayım .Bu sefer bir yutkunayım dedim.Sedanın Nazo gelini burnumdan mideme giriyordu. Hım dedim ameliyat bitmiş. Yanımda bir sürü insan ,kimisi üstüme bir şeyler örtüyor ,kimisi bir şeyler yapıyor. Ayaklarım üşümüş,bir baktım diyeceğim ama nereye bakıyorsun,harika bir sıcaklık hissettim.Uzay filmlerinde gibi bir hava üfleme sistemi,üstüme ne örttülerse anında ısıttı beni sıcak hava sistemi.
İlk sorduğum saat kaç oldu. 01 dediler. Nasıl yani dedim içimden,akşam üstü 3te geldim aşağıya.Saati hesaplayamadım o an ama amanın annemle teyzem öldü meraktan dışarıda diye düşündüm. Haberleri varmı çıktığımdan dedim.Gelecekler buraya dediler. Kendimi onların kollarına teslim ettim.( Ya da etmiş gibi yaptım çünkü zaten kımıldayamıyorum. )
Derken iki kişinin eline bıraktılar beni. Gözlerinin içi gülen,yoğunbakımda olup bıkmamış sarışın güzel bir hemşire en sevecen haliyle yanındaki diğer hemşireyle birlikte benimle ilgilendiler. Üstümü başımı siliyorlar ,temizliyorlar. Bir yandan da altımdaki yatağımı değiştiriyorlar. Benim yüzey büyük olunca ,yarıya geldiler ama benim halim kalmadı.''Elleşmeyin artık ,tükürcem temizlemenize, kalsın yarısı ,ben razıyım'' diyecektim ki aklıma daha güzel bir cümle geldi ,''kusacağım'' dedim.
Hemmen bir kap yetiştirdiler,yoksa temizledikleri de boşa gidecek
ve ameliyat sonrası tek kusmamı yaşadım,sadece 2 tükürük ,bitti. Ohh dedim beni mıncıklarmısınız habire. Neyse bıraktılar yatağa,herşeyi düzeltip,beni temizleyip. Biraz sonra annemle teyzem geldi. Saat 2.30muş. Teyzem elinde bir havlu ,bir hırka beni örtmeye gelmiş,üşümüşümdür ameliyatta diye. Hemen örttüler üstümü daha da. İyiyim dedim ,gittiler.
Bu arada sevgili gayserinin anlattığı ,diğer arkadaşların yoğunbakımda anlattıklarıyla aslında çok sevimsiz kötü bir oda bekliyor ve geriliyordum,orada napacağım diye. Ama düşündüğümün tam tersine, çok düzgün camlı bir oda , odamın köşesinde yüzü bana dönük oturan sık sık yanıma gelen bir hemşire,velhasıl ilk yoğunbakım deneyimim iyiydi,Allah başka da yaşatmasın yine de.
Benim tek söylediğim belim ağrıyor oldu. Belimin altına yastık dedik,sığmadı
havlu koyduk,bel çukuru fazla olduğu için 8 saatten fazla düz yatmak mahvetti beni . Neden 8 saat sürdü.Bir de o boyut var. 4 gibi ameliyata girmişim. Safra kesesi alınmış,mide fıtığı ,reflü şikayetleri toparlanmış ,kelepçe çıkmış,kelepçeden oluşan bir sürü yapışıklık açılmış . Bu arada onca saat boyunca sevgili doktorlarım Op Dr Murat Üstün,Prof Dr Cihan Uras,Prof Dr İsmail Hamzaoğlu ve Dr Necati Ormancı başımda yılmadan, yorulmadan uğraştılar. Bir kaç defa aileme telefonla haber vermişler ameliyat normal seyrinde devam ediyor diye. Kelepçe çıktıktan sonra midede herhangi bir delinme,kaçak varmı diye kontrol yapılmış,içim serumlarla tertemiz yıkanmış ,artık çook temiz içim var.
Da vinci Robotuyla ameliyat olduğum için diğer aşama için ayarlamalar yapılmış ve bypass ameliyatı başarıyla gerçekleştirilmiş.
Murat bey yanıma geldiğinde ameliyat sonrası ,nasılsınız dedi,ben ameliyatla ilgili bir sıkıntım yok ama bel ağrısından ölüyorum dedim. Bunca çenem düştükten sonra gene belim ağrıyor şu an ve molaaa
22 Ağustos 2009, 09:17
