Selamlar

[Öylesine]

Selamlar ben Ela.İstanbulda oturmaktayım. Daha lise son öğrencisiyim.Ama buradaki herkes gibi benimde kilo sorunum var 90-95 arası gidip geliyor halbuki yaşım dha 18:( bu kilolardan yüzünden neler yaşıyorum bir sizler bilirsiniz.Daha önce çok diyet yaptım hatta bazılarında yarı yarıya başarılıydım ama bir süre sonra bırakıp olmuyor diyip salıverdım aldım yıne kıloları:(

Şimdide sizlere danışmaya geldim işte.Abilerim ablalarım sizlere bir kaç sorum var.Öncelikle ameliyat için yaş ve kilo sınırı varmı yani mesela 100 kilo üstndekiler ameliyat olabilir gibi.

Sonra ssk var.Babam ödüyor yani.Bu masrafları ssk karşılar mı.
Ayrıca ameliyat olduk diyelim kelepçe  kilo verdiğimizde çıkartılır mı yoksa ömür boyu kelepçeylemi yaşamak zorundayız.
Ve en azından şimdilik son sorum kelepçe taktırdık dıyelım kaç gün içinde normal hayata dönebiliriz ağrı sızı durumları nasıldır? ilginiz için şimdiden çok teşekkür ederim.Hepinize sağlıklı günler:)

[Robot Moderatör]

       
Merhaba ziyaretçi. Öncelikle sitemize hoşgeldiniz. Ben robot moderatör olrak siteden daha fazla yararlanmanız için sitemize ÜCRETSİZ üye olmanızı öneririm. iyi eğlenceler.

 
Anahtar Kelimeler: Selamlar oyunları, Selamlar programı, Selamlar oyunu indir, Selamlar program yükle, Selamlar download, Selamlar hikayeleri, Selamlar resimleri, Selamlar haber, Selamlar yükle, Selamlar videosu, Selamlar msn eklentisi, şarkı sözleri

[fenocuk]

 ailemizin en yeni ve en genç üyesi ; hoşgeldin kardeşim....

doğru söylüyorsun cnm benm,kiloların yüzünden yaşadıkların konusunda seni bizlerden iyi kimse anlayamaz...
kendi adıma konuşmam gerekirse,ben de o yaşlarda seninle aşağı yukarı aynı kilolardaydım...hatta belki görmüşsündür ,öncesi sonrası  fotolar kısmında henüz 5 yaşımdayken çekilmiş bif fotoğrafm da var.. kısacası,burdan yüreğini satır satır okuyabiliyorum....

şuan içimdeki en büyük, hatta tek KEŞKEm ne biliyor musun ela..?
KEŞKE 18 yaşımdayken bu fırsatım olabilseymiş....hayatımın belki de en güzel yılları, üni. hayatım,ilk gençlik yıllarım,yaşamımın en renkli olabilecek dönemi karanlıkta geçmeseymiş.....

bence hayatının dönüm noktasındasın diyebiliriz....bu yüzden çok iyi düşünmeni ve araştırmanı istiyorum senden, tabii ki yalnız başına hiçbir şey olmaz, bu konuda ailenin desteği olmazsa olmaz.....bunun altını özellikle çizmek istiyorum...

kendi hayatımdan örnek vermek isterim;her gecesi sessizce akıttığım gözyaşlarımla, ailemi daha fazla üzmemek adına yapmaya çalıştığım sahte gülücüklerle geçti çocukluğum...öyle ya da böyle lise bitti... tabii ki benim de hayallerim, hedeflerim vardı gelecek için... herkes başarıyor, ben neden başaramayacaktım??
bu yaşıma kadar toplumda saygın ve düzgün bir yer edinememiştim malum...hep alay konusu, küçümsemeler, dışlamalar, utanan bakışlar veya acıma duygularını hissederdim insanlarda...ve bu durumu  belki de güzel , saygın bir meslekle telafi ederim diye düşünmüştüm...belki o zaman insanlar bana daha farklı yaklaşırlardı, takdir ederlerdi,değer verirlerdi....
gönlümde yatan hedefim hukuk fakültesiydi....bunun nedeni ise ,derinlere inersek sanırım yaşadığım haksızlıklardı...
neyse...
ben tam 3 yıl dershaneye gittim...puanmın iyi-kötü tuttuğu yerler oluyordu, ama gönlümdekinden caymak istemedim..tekrar deneyeceğim, tekrar çalışacam dedim..ailem de hep bana destek oldu...ama OLMADI.....
neden mi....çünkü her seferinde kırgınlıklarım,üzüntülerim hedefimin önüne geçti...
obezdim çünkü...
her sabah  güzelce kalkıp hazırlanıp evden çıkardım...ama bu motivasyonum uzun sürmezdi...belki daha aparmandan çıkmadan, belki de otobüse binince..dershaneye girerken, sırana otururken...insanların o anlamsızca bakışları, tepkileri....belki yaptıklarının farkında değiller, belki de eğleniyorlar...     motivasyonun sıfıra düşer, kendine güven diye bir duygu zaten hiç olamamış..
sonuç olarak her sene puanım biraz daha düştü.....
ve sonunda vazgeçtim her şeyden....okumuş olmak için yazdım ne olursa.. okumuş olmak için de okudum...
hıı.... kısmet böyleymiş dedim, okulu bitirdim... 53 kişilik sınıfmızda nerdeyse bütün arkadaşlarım çalışıyordu, bana iş mi verdiler; HAYIR!!
hatta okulu bitirmek için mecburi olan staj için bile hiçbir kurum beni kabul etmek istememişti...babam zar zor, hatırlı insanların aracılığıyla staj yapabilmemi sağlamıştı.. ne acı...
hatırladıkça içim acıyor...

belki yazdıklarım için ''ne alaka'' dersin, ama dedim ya, bence hayatının dönüm noktasındasın... dedim ya, ben 18 yaşımda bu sorunumu halledebilseydim, belki de şuan çok farklı olurdu birçok şey...

 ( ama şuan şikayetçimiyim hayatımdan; hayır.....o zamanda belki şu an hayatımda olan güzellikler olmayacaktı.... anlayan anladı  )

bunun için ailenle birlikte çok iyi düşünmenizi ve önyargısız bir şekilde doğru kaynaklardan bu konuyu araştırmanızı isterim...

şimdi birçok insan sana diyecektir ki; '' yaşın çok genç , sen çabala, istersen kendin de verebilirsin..........'' falan filan....  bunların hepsi boş, bizler de yıllarca o diyetisyenden öbürüne, zayıflama kamplarında, akapunturcularda, spor salonlarında, endokrin bölümlerinde az uğraşmadık... maddi manevi az emek vermedik...  
ama bütün bunların sonucunda  25 yaşında kelepçemle obeziteye son noktayı koyabildim ve kendime yeni bir hayat çizebildim...
1 yılda verdiğim 53 kilo sonucunda ben de bir BİREY olduğumu hissettim...
kişilik haklarımı kullanabilmeye başladım, seçilmeyi değil, seçmeyi öğrendim ;  bir arkadaştan tut, giyeceğin kıyafete kadar.... seçilmek , olana razı olmak değil de, seçmek!! ne kadar güzel bir duyguymuş....sokakta dik yürüyebilmek, ÖZGÜVEN..

-----------------

neyse kardeşim; daha fazla uzatmadan sorularına cvp vereym istersen,yoksa sabaha kadar yazabilirim inan........

ameliyat için yaş ve kilo sınırı var mı diye sormuşsun;

hafızamda '' kelepçe yaşı 12 ye düştü '' gibi haberler yok değil...yalnız bu Türkiye'de mi,yurtdışında mı net hatırlamıyorum.... ama sen o yaşta olmadığına göre sorun yok zaten; çünkü burda benim bildiğim 17 - 18 yaşlarında gençler var... hatta doktorumun hastalarıydı bunlar,bire bir sohbet etmişliğim de vardır...
kilo sınırı konusuna gelince;
vücut kitle indeksi(vki) dediğimiz , boy/kilo oranına dayanan ufak bir hesaplama var belki biliyorsundur... bu hesap sonucu vki 40 ve üzeri olan hastalar morbit obez kabul ediliyor ve ameliyata uygun hasta sınıfına giriyor..
senin de 92 kilo olduğunu varsayarak hesapladığımda vki  40.3  çıkıyor.. bu durumda doktorun da uygun gördüğü taktirde ameliyata uygunsun.....

  devlet artık obezite sorununun ciddiyetini kavradığından kelepçe ameliyatlarının çokk büyük ve asıl önemli kısmını karşılıyor..seçtiğin doktora ve hastaneye göre çok net bir şey söyleyemeyeceğim değişik miktarlarda masraf çıkabiliyor.. bunun yanında neredeyse hiç ücret ödemeden ameliyat olan arkadaşlarımız da yok değil...

bunu sana zaten doktorun da anlatacaktır ; kelepçeyi takarken asıl hedef  yaşam boyunca onunla birlikte  olabilmek... ama olur da çıkartmayı gerektirebilecek bir durum olursa (çok nadir görülen bir durum) , veya kişi kendi isterse  çıkartılabiliyor. (bugüne kadar hiç kelepçemi çıkartmak istiyorum diyen birini tanımadım;aksine tanıdığım herkes, o olmasa ben ne yapardım, kelepçemi seviyorum   diyor...)

son olarak;
1 gece hastanede yattıktan sonra evine dönebiliyorsun...birkaçgün ufak tefek ağrıların devam ediyor..kısaca 1 hafta sonra daha rahat bişekilde hayatına devam edebiliyorsun deyim...ama kaldığın yerden değil; bambaşka bir noktadan.............

..............

kısaca söylemek istediklerim bunlar; umarım kimse beni yanlış anlamaz.. burda amacım seni ameliyata özendirmek falan asla değil ; sadece ben olsaydım hiç düşünmez, o yıllarımı araya vermezdim demek istedim, bu benim fikrim...

 bu yolda en önemli noktalar;
aile desteği,
doktor seçimi,
doktorunun sözlerine uymak ve üzerine düşenleri yerine getirmek.....
vee belki de en önemlisi; artık obeziteden kurtulmayı gerçekten istiyor olmak ve bu işi kafanda bitirmiş olmak...

şimdilik bu kadar kardeşim; ailenle birlikte iyi düşün taşın, en doğru kararı verirsiniz umarım...
gerek olursa biz yine burdayız...  
HAYAT yolun açık olsun......

[Öylesine]

Ah ablam ya öyle güzel yazmışsınki duygularıma tercüman olmuşsun.Ağladım hep şuan bile ağlıyorum hatta.Okulda yemek yıyemıyorum dershanede utanıyorum çünkü. Yemesem bile dalga geçenler oluyor. Sorun yemek değil aslında bendeki hareketsizlik.Okulda otur dershanede otur evde otur.Bu sene öss stresı var bırde. Açıkcası bu konuyu daha aılem bılmıyor.Yanı kelepçe taktırmak ısteyişimi ilk önc kesın bilgiler alıp onlarla öyle konuşmak ıstıyorum.Bilgisizce anlatırsam dırek hayır diyeceklerdir. Yaşım 18 özendiğim o kadar şeyler varki. Bırde dıyet ypamayınca ıradesiz diyorlar anlamıyorki.Özellikle zayıf olan ınsanlar ne arkı dıyet yap hemen verırsın gençsin diyorlar.O kadar kolay olduğunu anlatamıyorm insanlara.Giysi bakamıyorum brıının yanında yemek yiyemiyorum aşık olmak bile yasak:( off bu yüzden işte her konuda araştırma yapıyrum.Ben bu sıtede ssknın karşıladığını öğrendim.Ailemede masraf cıkarmak ıstemıyorm çünkü.Yanı umarım öyledir.Tvde Ozan Orhondu galıba o olay yüzünden ailemde ön yargı oluştu gıbı ama ıyı bır doktor ve ben onlarla konuşursam ıkna edebilirmiyim acaba.Yaza yada seneye yeniden doğmak ıstıyorum çok mu şey ıstıyorum:(

[ümit]

Sevgili Ela,sen ve fenom benide ağlattınız,inşallah hep beraber gülerizde zamanı gelince...
Eet ferhan o kadar güzel anlatmışki,daha ne söylesem boş kalır.Ferhan senin yaşına özenmiş,keşke demiş,bende ferhana imrenerek bakıyor ve keşke diyorum...
Ailenle bu konuyu konuştuğunda ikna turlarına bizlerin öncesi ve sonrası fotoları göstererek başlamanı tavsiye edeceğim canım,inan işe yarayacaklardır.
Bnecede hiç durma ve hemen harekete geç,inan bana ne yaparsan yap diyetle başaramazsın demeyeceğim ama,çok zor be Ela,kolay olsaydı 38 yıl bu illetle uğraşmazdım-dık.
Ama çok iyi araştır dr.konusunu ve adı duyulmamış dr.lara sakın güvenme canım.
İnşallah bizlerin yaşayamadığı en güzel yılları sen yaşamaya başlarsın.
Sevgilerle...

[erkan]

ela aile desteği önemli tabiki hele senin yaşında ve ekonomik özgürlük sıkıntısı olan kişiler için. bide en önemlisi ailenin psikolojik desteği.

 bende bu ameliyatın lafını ettiğim andan ameliyat gününe kadar destek yoktu.desteği geçtim köstek vardı. hakkını helal etmeyener, bana kıyamayanlar, sen böylede iyisin diyenler.

aah ah! hiç birşey bilmiyorlardı ne çektiğim hakkında. yanlızdım. ama şimdi iyiki olmuşum, iyiki olmuşsun diyorlar ve sülalede olmak isteyenler türedi ve sürekli telefon trafiği var. hakkaten şimdi anlıyorlar. eski erkanı tanıyanlar yeni erkanla tanışınca fiziksel daha yeterli düzeyde olmasada psikolojik ve hareketlilik farkını görünce şaşırıyorlar. demekki anlatıldğı gibi değilmiş diyorlar.

bu durumları yaşamayı göze alabiliyormusun bu önemli. benim gibi ömrü hayatı obez olan bir insan için zayflamak, çok değişik ve muhteşem birşey.

 inşallah önyarglı bir ailen yoktur...